NAPILITANG MAGPAKASAL ANG DALAGA SA ISANG “NAPAKATABA AT PANGIT” NA BILYONARYO PARA ISALBA ANG KANYANG PAMILYA — PERO HINDI NIYA ALAM, ANG TABA AT PEKLAT AY ISANG DISGUISE LANG NG ISANG NAPAKAGWAPONG LALAKI NA NAGHAHANAP NG TUNAY NA PAG-IBIG
Si Ella ay isang dalagang may busilak na puso. Dahil sa pagkalugi ng negosyo ng kanyang ama at sa malaking utang nila sa sugal, napilitan siyang tanggapin ang isang arranged marriage.
Ang lalaking pakakasalan niya ay si Don Marco. Sabi-sabi, siya ang pinakamayamang tao sa siyudad, pero siya rin daw ang pinaka-pangit.
Nang unang makita ni Ella si Don Marco sa kanilang pamamanhikan, muntik na siyang himatayin.
Si Don Marco ay sobrang taba—tinatayang nasa 300 pounds. Halos hindi na ito makalakad at laging hinihingal. Ang mukha niya ay puno ng peklat at tigyawat. Magulo ang buhok at laging may mantsa ng pagkain ang damit.
“Ito ba ang asawa ko?” bulong ni Ella sa sarili, habang pinipigilan ang luha.
Ang madrasta ni Ella na si Tita Vina ay tuwang-tuwa. “Ella, huwag ka nang maarte! Ang yaman niyan! Kahit baboy pa ang itsura niyan, ginto naman ang higaan mo!”
Tinanggap ni Ella ang kasal. Hindi dahil sa pera, kundi dahil mahal niya ang kanyang ama na nakakulong na sana kung hindi babayaran ang utang.
Sa araw ng kasal, pinagtawanan si Ella ng mga bisita.
“Sayang si Ella, ang ganda pa naman. Napunta sa dambuhala.”
“Pera lang ang habol niyan panigurado.”
Narinig ni Ella ang mga bulungan, pero nanatili siyang nakataas ang noo. Nang maglakad siya sa altar at hawakan ang kamay ni Don Marco, naramdaman niyang nanginginig ang kamay ng lalaki. Pawis na pawis ito.
Sa halip na mandiri, kumuha si Ella ng panyo at dahan-dahang pinunasan ang pawis sa noo ni Marco. Nginitian niya ito nang totoo.
“Ayos lang po ba kayo?” malambing na tanong ni Ella.
Natigilan si Marco. Tinitigan niya si Ella sa mata. Ito ang unang beses na may tumingin sa kanya nang walang halong pandidiri.
Nang magsimula silang magsama sa iisang bahay, naging impyerno ang buhay ni Ella—o iyon ang akala ng iba.
Sinadya ni Marco na maging pabigat. Nagkakalat siya ng pagkain sa kama. Nagpapabuhat siya. Nagpapalinis siya ng paa. Gusto niyang subukan kung hanggang saan ang pasensya ni Ella.
“Ang dumi ko, di ba?” tanong ni Marco habang punong-puno ng sarsa ang mukha niya. “Nandidiri ka ba sa akin?”
Kumuha si Ella ng bimpo at maligamgam na tubig. Pinunasan niya ang mukha ni Marco nang dahan-dahan.
“Hindi po, Don Marco,” sagot ni Ella. “Ang panlabas na anyo ay lumilipas. Ang mahalaga ay kung paano niyo ako tratuhin. At kahit mahirap kayong alagaan, hindi niyo naman ako sinasaktan. Asawa ko kayo, kaya aalagaan ko kayo.”
Gabi-gabi, minamasahe ni Ella ang matabang likod ni Marco para makatulog ito. Ipinagluluto niya ito ng masustansyang pagkain dahil nag-aalala siya sa kalusugan nito.
Isang gabi, nagkunwaring inatake sa puso si Marco. Nahulog siya sa sahig.
“Tulong! Ella!” sigaw niya.
Dali-daling tumakbo si Ella. Kahit maliit siya at mabigat si Marco, pilit niya itong itinayo. Umiiyak si Ella.
“Marco, lumaban ka! Huwag mo akong iiwan!” iyak ni Ella. Yakap-yakap niya ang “matabang” katawan ni Marco. “Kahit ano pa ang itsura mo, ikaw ang asawa ko. Natutunan na kitang mahalin dahil sa kabutihan mo.”
Naramdaman ni Marco ang tapat na pag-aalala at pagmamahal ni Ella. Walang halong kaplastikan. Walang halong interes sa pera.
Alam na ni Marco ang sagot. Tapos na ang pagsubok.
Kinabukasan ng umaga.
Nagising si Ella dahil sa sinag ng araw. Kinapa niya ang kanyang katabi. Wala si Marco.
Bumangon siya. “Marco? Asawa ko?”
Paglabas niya ng kwarto, nakita niya ang isang lalaki na nakatayo sa veranda. Nakatalikod ito. Ang lalaki ay matangkad, maskulado, at may tindig ng isang modelo.
“Excuse me, Sir?” tawag ni Ella. “Sino po kayo? Nasaan ang asawa ko?”
Dahan-dahang humarap ang lalaki.
Napasinghap si Ella. Ang lalaki ay napakagwapo. Ang mga mata nito… pamilyar na pamilyar.
“Magandang umaga, Ella,” bati ng lalaki. Ang boses ay boses ni Marco.
“M-marco?” nanginginig na tanong ni Ella. “P-paano?”
Lumapit ang lalaki at hinawakan ang kamay ni Ella.
“Ako ito, Ella. Ang tunay na pangalan ko ay Miguel.”
Dinala ni Miguel si Ella sa isang kwarto na puno ng prosthetics, silicon suits, at makeup. Ipinakita niya ang “Fat Suit” na suot niya araw-araw.
“Bakit?” tanong ni Ella, nalilito.
“Dahil pagod na ako,” paliwanag ni Miguel. “Pagod na akong mahalin dahil lang sa pera ko at itsura ko. Ang dating fiancée ko, niloko ako at pera lang ang habol. Kaya nangako ako sa sarili ko, magpapakasal lang ako sa babaeng kayang mahalin ang pinakapangit na bersyon ko.”
Lumuhod si Miguel sa harap ni Ella.
“Pinahirapan kita. Naging baboy ako sa paningin mo. Pero tinanggap mo ako. Inalagaan mo ako. At minahal mo ako noong akala mo ay wala akong iba kundi taba at yaman.”
Tumulo ang luha ni Miguel.
“Ikaw ang gantimpala ko, Ella. At simula ngayon, hindi mo na kailangang mag-alaga ng matanda. Aalagaan kita bilang reyna ng buhay ko.”
Niyakap ni Ella si Miguel. “Kahit sino ka pa, taba man o maskulado, ang puso mo ang minahal ko.”
Nang malaman ng madrasta ni Ella na si Tita Vina ang totoo—na ang “baboy” na asawa ni Ella ay isa palang napakagwapong bilyonaryo—sinubukan nitong magpalakas.
“Miguel! Anak! Bisitahin naman namin kayo!” sabi ni Tita Vina.
Pero hinarang sila ng guard.
“Pasensya na,” sabi ni Miguel. “Ang asawa ko lang ang tinanggap ako noong pangit ako. Kayo? Pinagtawanan niyo ako. Wala kayong lugar sa buhay namin.”
Namuhay sina Ella at Miguel nang masaya at payapa. Napatunayan nila na ang tunay na pag-ibig ay hindi tumitingin sa panlabas na anyo, kundi sa busilak na kalooban.
