UMUWI NANG MAAGA ANG BILYONARYO AT INAKALANG NAGSASAYANG LANG NG PERA ANG PAMILYA NIYA — PERO PINATAHIMIK SIYA NG KATULONG, AT NANG SUMILIP SILA SA KWARTO, BUMAGSAK ANG KANYANG LUHA SA NAKITA
Si Don Roberto ay isang bilyonaryo na nagmamay-ari ng pinakamalaking shipping line sa bansa. Para sa kanya, ang pagpapakita ng pagmamahal ay sa pamamagitan ng pera. Ibinibigay niya ang lahat ng luho sa kanyang asawang si Grace at sa kanyang 7-taong gulang na anak na si Angel.
Pero kapalit nito, halos hindi na siya umuuwi. Nasa abroad siya palagi. Kapag nasa bahay naman, nakakulong siya sa opisina.
Sa isip ni Roberto: “Masaya na sila. Nasa kanila na ang lahat. ATM machine lang naman ang tingin nila sa akin.”
Naging mapait si Roberto. Akala niya ay pera lang ang habol ng pamilya niya. Tuwing tumatawag si Grace, laging tungkol sa bills o tuition. Tuwing lumalapit si Angel, akala niya hihingi lang ng bagong laruan.
Isang araw, nakansela ang flight ni Roberto papuntang Singapore. Nagdesisyon siyang umuwi nang maaga sa mansyon nang hindi nagpapaalam.
“Tingnan ko nga kung anong ginagawa nila kapag wala ako,” bulong ni Roberto sa sarili. “Siguro nagpapa-party na naman sila gamit ang pera ko.”
Pagpasok niya sa mansyon, madilim. Tahimik. Walang party. Walang tugtog.
Akmang sisigaw sana si Roberto para tawagin ang mga katulong nang biglang lumabas si Yaya Ising, ang matagal na nilang kasambahay.
Gulat na gulat si Yaya Ising. Pero sa halip na batiin siya nang malakas, inilagay ni Yaya ang daliri sa tapat ng labi nito.
“Shhh!” bulong ni Yaya Ising, ang mata ay nanlalaki sa takot at kaba. “Sir… huwag po kayong maingay.”
Kumunot ang noo ni Roberto. “Bakit? May lalaki ba ang asawa ko dyan? May ginagawa ba silang kalokohan?”
Umiling si Yaya Ising. Hinawakan niya ang braso ni Roberto at dahan-dahan siyang hinila papunta sa pinto ng Family Room.
“Sir, silipin niyo po. Pero parang awa niyo na… makinig lang po muna kayo.”
Dahil sa hinala at kuryosidad, sumunod si Roberto. Dahan-dahan siyang sumilip sa siwang ng pinto.
Ang inaasahan niyang makita ay mga taong nagsusugal o nag-iinuman.
Pero iba ang nakita niya.
Sa gitna ng kwarto, may isang maliit na mesa. May nakahandang cake na may isang kandila.
Nakaharap sa mesa si Angel at si Grace. Pero may isa pang upuan—isang bakanteng upuan sa dulo ng mesa. Sa ibabaw ng upuan, nakalagay ang isang framed photo ni Roberto at ang kanyang paboritong coat na naiwan niya.
Nagsalita si Angel. Kinakausap niya ang litrato at ang bakanteng upuan.
“Happy Birthday, Daddy,” sabi ni Angel sa litrato.
Natigilan si Roberto. Birthday niya ngayon? Tiningnan niya ang relo niya. October 24. Oo nga. Sa sobrang busy niya sa trabaho, nakalimutan niya ang sarili niyang kaarawan.
“Blow po kayo ng candle, Daddy,” sabi ni Angel, at siya na mismo ang humipan para sa ama.
“Daddy,” patuloy ni Angel, habang hinihiwa ang cake. “Alam ko po wala kayo dito kasi nagwo-work kayo para sa amin. Sabi ni Mommy, busy ka daw kasi gusto mo kaming bigyan ng magandang buhay.”
Yumuko si Angel.
“Pero Dad… hindi ko naman po kailangan ng bagong doll eh. Hindi ko po kailangan ng iPad. Ang wish ko lang po ngayong birthday niyo… sana umuwi kayo. Sana makalaro ko kayo kahit five minutes lang. Kasi po yung mga classmates ko, sinusundo ng Daddy nila. Ako po, driver lang.”
Nagsimulang umiyak si Grace, ang asawa niya. Niyakap nito ang anak.
“Anak, huwag kang umiyak. Mahal na mahal tayo ni Daddy,” pag-alo ni Grace.
“Eh bakit hindi siya umuuwi, Mommy? Galit ba siya sa atin?” tanong ni Angel.
“Hindi, anak,” hikbi ni Grace. “Pagod lang si Daddy. Alam mo ba, gabi-gabi, bago ako matulog, pinagdadasal ko siya. Na sana, maramdaman niya na nandito lang tayo naghihintay sa kanya. Na sana alam niya na kahit wala siyang dalang pera pag-uwi, siya lang… sapat na sa atin.”
Pinanood ni Roberto ang mag-ina niya na magkayakap sa harap ng kanyang litrato. Ang cake ay hindi mamahalin—mukhang bake ito mismo ni Grace na medyo sunog pa ang gilid.
Sa likod ni Roberto, bumulong si Yaya Ising.
“Sir… limang taon na po nilang ginagawa ‘yan. Tuwing birthday niyo, tuwing Pasko, tuwing Father’s Day. Nagse-celebrate sila kahit wala kayo. Kinakausap ni Ma’am Grace ang litrato niyo gabi-gabi, kinukwento ang araw niya. Akala niyo po pera lang ang habol nila… pero Sir, oras niyo lang po ang hinihingi nila.”
Bumigay ang tuhod ni Roberto. Napaluhod siya sa sahig.
Ang puso niyang kasing-tigas ng bato ay nadurog. Sa paghahabol niya ng yaman para sa pamilya, siya pa pala ang naging dahilan ng lungkot ng mga ito. Ang akala niyang “ATM machine” lang siya, ay mali. Siya pala ang mundo ng mag-ina niya, pero siya ang laging wala.
Hindi na napigilan ni Roberto. Binuksan niya ang pinto.
“Angel… Grace…”
Napalingon ang mag-ina. Gulat na gulat.
“Daddy?!” sigaw ni Angel.
Tumakbo ang bata at tumalon sa yakap ni Roberto.
“Daddy! Nandito ka! Nag-wish ako tapos nagkatotoo!” iyak ni Angel.
Lumapit si Grace, hindi makapaniwala. Niyakap ni Roberto ang asawa at anak nang mahigpit. Humagulgol ang bilyonaryo sa balikat nila.
“Sorry… Sorry kung wala ako lagi… Sorry kung akala ko pera lang ang kailangan niyo…” iyak ni Roberto. “Happy Birthday to me. Ito ang pinakamagandang regalo ko.”
Nang gabing iyon, hindi tumuloy si Roberto sa Singapore. Kinain nila ang cake na medyo sunog, nagkwentuhan, at natulog nang magkakatabi.
Kinabukasan, nag-file ng indefinite leave si Roberto sa kumpanya. Ipinasa niya ang trabaho sa Vice President. Narealize niya na ang kumpanya ay kayang patakbuhin ng iba, pero ang pagiging Ama at Asawa ay walang pwedeng pumalit kundi siya lang.
Minsan, kailangan nating patahimikin ng mundo (o ng isang katulong) para marinig natin ang tunay na sigaw ng puso ng ating pamilya.
