NAGSAMPA NG ANNULMENT ANG MISTER KO AT GUSTONGKUNIN ANG LAHAT DAHIL “BALIW” DAW AKO — PERO NATIGILAN ANG BUONG KORTE NANG TUMAYO ANG AMING 10-ANYOS NA ANAK AT MAY IPINAKITA SA JUDGE NA DUMUROG SA KASINUNGALINGAN NG AMA NIYA
Ako si Marissa. Isang simpleng maybahay na inalay ang buong buhay para sa pamilya. Ang asawa kong si Gary ay isang matagumpay na negosyante. Sa loob ng 12 taon, akala ko ay masaya kami.
Pero nagbago ang lahat noong nakaraang taon. Naging mainitin ang ulo ni Gary. Lagi siyang galit. Sinasabi niyang “baliw” ako, na nakakalimutan ko ang mga bagay-bagay, at pabaya ako sa anak namin.
Isang araw, nagising na lang ako na may Court Order na. Nagsampa siya ng Annulment at Custody Case. Ang basehan niya: Psychological Incapacity at Child Neglect sa panig ko. Gusto niyang kunin ang aming 10-anyos na anak na si Bea, at gusto niyang paalisin ako sa bahay nang walang nakukuhang kahit piso.
Nasa loob kami ng courtroom ngayon.
Nakatayo si Gary sa witness stand, suot ang kanyang mamahaling suit, at umiiyak nang peke.
“Your Honor,” sabi ni Gary, punong-puno ng drama. “Takot na takot ako para sa anak ko. Si Marissa ay laging lasing. Nakikita ko siyang sinasaktan si Bea. May mental problem siya. Hindi siya karapat-dapat maging ina. Please, ibigay niyo sa akin ang sole custody.”
Nanghina ako sa upuan ko. “Sinungaling!” gusto kong isigaw, pero pinigilan ako ng abogado ko. Wala kaming sapat na ebidensya. Ang mga “ebidensya” ni Gary ay mga litrato ko na mukhang sabog at mga bote ng alak na itinanim niya sa gamit ko.
Mukhang mananalo siya. Mukhang mawawala sa akin ang anak ko. Tumingin ako kay Bea na nakaupo sa likod. Tahimik lang siya, nakayuko, yakap ang kanyang backpack.
“Mrs. Marissa, may sasabihin pa ba kayo?” tanong ng Judge.
Umiling ako, tumutulo ang luha. Wala na. Tapos na ang laban.
Akmang ibababa na ng Judge ang kanyang hatol nang biglang may maliit na kamay ang tumaas sa likod.
“Your Honor!”
Napatingin ang lahat. Si Bea.
“Bea, anak, umupo ka,” bulong ng social worker.
Pero tumayo si Bea at naglakad palapit sa gitna. Maliit siya, pero matapang ang kanyang mga mata.
“Judge,” sabi ni Bea, ang boses ay nanginginig pero malinaw. “Bago po kayo magdesisyon… pwede ko po bang ipakita sa inyo ang hindi alam ni Mama?“
Napakunot ang noo ng Judge. “Anong ibig mong sabihin, iha?”
“May tinatago po si Papa. At hindi po alam ni Mama ‘to. Pero alam ko po. Kasi lagi po akong nagtatago sa ilalim ng mesa kapag nag-aaway sila.”
Tumingin si Gary kay Bea. “Bea! Anong ginagawa mo?! Umuwi ka na!” sigaw ni Gary, halatang kinakabahan.
“Order in the court!” pokpok ng Judge sa gavel. “Hayaan nating magsalita ang bata.”
Naglabas si Bea ng isang lumang Smartphone mula sa kanyang bulsa. Ito ‘yung lumang cellphone ni Gary na ibinigay niya kay Bea para pang-games lang sana.
“Last week po,” kwento ni Bea. “Umuwi si Papa nang lasing. Akala niya tulog na kami ni Mama. Kausap niya po sa telepono ‘yung… ‘yung babae niya.”
Nanlaki ang mata ni Marissa. Babae?
“Ni-record ko po, Your Honor,” sabi ni Bea. “Kasi po… narinig ko po ang pangalan ko.”
Iniabot ni Bea ang cellphone sa court clerk, at kinonekta ito sa speakers ng courtroom.
Tumahimik ang buong silid.
Play.
Rinig na rinig ang boses ni Gary. Malinaw.
“Hello, Babe? Oo, malapit na. Don’t worry. Aayusin ko na ang lahat sa korte. Ang drama ko bukas? Sasabihin kong baliw si Marissa. Nagtanim na ako ng mga empty bottles ng alak sa ilalim ng kama niya para maniwala ang Judge.”
Napasinghap ang mga tao sa courtroom. Namutla si Gary.
Nagpatuloy ang recording.
“Kapag nakuha ko na ang custody kay Bea at napaalis ko na si Marissa, malaya na tayo. Makukuha ko na ang hati sa properties. Tapos, ‘yung bata? Ipadadala ko na lang sa boarding school sa probinsya o sa Lola niya. Sagabal ‘yun sa atin eh. Ang importante, nakuha natin ang pera. Pagkatapos ng kaso, itatapon ko na silang mag-ina.”
Click. Natapos ang recording.
Ang katahimikan sa courtroom ay nabasag ng isang malakas na sampal.
Hindi galing kay Marissa. Galing sa Judge, na hampas ng gavel sa mesa sa sobrang galit.
“Mr. Gary!” sigaw ng Judge. Ang mukha nito ay pula sa galit. “Sa loob ng 20 years ko bilang Juez, ngayon lang ako nakarinig ng ganito ka-demonyong plano! Ginawa mong tanga ang korteng ito! At higit sa lahat, binalak mong sirain ang buhay ng sarili mong asawa at anak para sa pera at kabit?!”
“Your Honor, edited ‘yan! Hindi totoo ‘yan!” tanggi ni Gary, pero nanginginig na siya.
“Tumigil ka!” sigaw ng Judge. “Malinaw pa sa sikat ng araw ang boses mo! At ang pag-amin mo sa planting of evidence ay isang krimen!”
Tumingin ang Judge kay Marissa.
“Mrs. Marissa, humihingi ako ng paumanhin. Muntik na akong maniwala sa kasinungalingan.”
Bumaling ang Judge kay Bea.
“At ikaw, iha… napakatapang mo. Iniligtas mo ang nanay mo.”
Doon na humagulgol si Marissa. Tumakbo si Bea sa kanya at nagyakapan silang mag-ina.
“Mama, sorry kung hindi ko sinabi agad,” iyak ni Bea. “Natakot po ako kay Papa.”
“Shhh, okay lang anak. Ang galing mo. Salamat…” iyak ni Marissa.
Sa araw na iyon, baliktad ang nangyari.
Ang Annulment ay na-grant, pero pabor kay Marissa. Ibinigay ng Judge ang Sole Custody kay Marissa. At dahil sa Perjury (pagsisinungaling sa korte) at Violence Against Women and Children, inutos ng Judge na arestuhin agad si Gary.
Habang pinoposasan si Gary ng mga pulis sa loob mismo ng courtroom, nagsisigaw ito at nagwawala. Pero wala nang nakinig sa kanya.
Lumabas si Marissa at Bea sa korte na magkahawak-kamay. Wala na silang asawa at ama, pero nakuha nila ang pinakamahalagang bagay: Ang kalayaan at ang katotohanan.
Natutunan ni Marissa na ang kanyang anak, na akala niya ay bata pa at walang muwang, ang siya palang magiging pinakamalakas niyang tagapagtanggol. Ang “hindi alam ni Mama” ay ang susi pala sa kanilang bagong buhay.
