ISANG MAG-ASAWA NA MUKHANG PULUBI ANG DUMATING SA KASAL NG KANILANG ANAK — PINANDIRIHAN SILA NG MGA BISITA, PERO NAPALUHOD ANG LAHAT SA IYAK NANG YAKAPIN SILA NG GROOM AT I-REVEAL ANG KANILANG TUNAY NA PAGKATAO
Si Mark ay isa sa pinakamatagumpay na Engineer sa bansa. Gwapo, matalino, at may-ari ng isang malaking construction firm. Ngayong araw ang kanyang kasal kay Vanessa, isang anak ng Senador.
Ang kasal ay ginanap sa pinakamahal na hotel sa Manila. Ang mga bisita ay puro elite—mga politiko, artista, at business tycoons. Ang bawat sulok ng ballroom ay amoy mamahaling pabango at bulaklak. Ang lahat ay kumikinang sa ginto at diyamante.
Habang nagsisimula na ang reception, biglang nagkaroon ng kaguluhan sa main entrance.
“Guard! Paalisin niyo ‘yan! Ang baho!” sigaw ng isang donya.
Napatingin ang lahat sa pinto.
May dalawang matanda na pilit pumapasok. Isang lalaki at isang babae.
Ang lalaki (Si Tatay Berto) ay nakasuot ng kupas na polo na puno ng mantsa at butas. Ang suot niyang sapatos ay magkaiba ang kulay at nakanganga na ang swelas.
Ang babae (Si Nanay Saling) ay nakasuot ng daster na manipis at may bitbit na bayong (lumang bag na gawa sa dahon) na puno ng putik.
Mukha silang mga pulubi na galing sa tambakan ng basura.
“Ma’am, Sir, bawal po dito manlimos!” harang ng security guard. “Private event po ito!”
“Pero… anak namin ang ikakasal,” garalgal na sabi ni Tatay Berto. “Gusto lang namin siyang makita.”
Nagtawanan ang mga bisita.
“Anak niyo si Engr. Mark? Hibang ba kayo?” sabi ng isang bisita. “Tingnan niyo nga ang itsura niyo! Si Mark ay mayaman, mabango, at disente. Kayo? Amoy basurahan! Umalis na kayo bago pa masira ang gana namin sa pagkain!”
Nahihiya si Nanay Saling. Hinila niya si Tatay Berto. “Tara na, Berto. Sabi ko naman sa’yo, hindi tayo bagay dito. Nakakahiya kay Mark.”
Akmang tatalikod na sila at itataboy na sana sila ng guard nang biglang…
“BITAWAN NIYO SILA!”
Isang malakas na sigaw ang umalingawngaw mula sa stage.
Tumakbo si Mark. Iniwan niya ang kanyang bride sa stage. Tumakbo siya pababa, suot ang kanyang white tuxedo na nagkakahalaga ng kalahating milyon.
Hinawi ni Mark ang mga guards. Hinawi niya ang mga mayayamang bisita na nandidiri.
Paglapit niya sa dalawang “pulubi”, hindi siya nag-alinlangan.
Niyakap niya ang mga ito nang mahigpit.
Niyakap ni Mark si Tatay Berto na amoy pawis at grasa. Niyakap niya si Nanay Saling na amoy basura. Umiyak siya sa balikat ng mga ito, dahilan para madumihan ang kanyang mamahaling suit.
“Tay… Nay… dumating kayo,” hagulgol ni Mark.
Nanahimik ang buong ballroom. Nalaglag ang panga ng mga bisita. Ang kagalang-galang na Engineer, yakap ang mga pulubi?
“Mark, anak, nakakahiya,” bulong ni Nanay Saling, pilit na kumakawala. “Ang dumi namin. Masisira ang damit mo. Ang babango ng mga bisita mo, kami amoy-lupa.”
“Wala akong pakialam, Nay!” sigaw ni Mark.
Humarap si Mark sa mga bisita habang akbay ang dalawang matanda. Kumuha siya ng mikropono.
“Nakikita niyo sila?” tanong ni Mark sa mga bisita, tumutulo ang luha. “Nandidiri kayo sa kanila, di ba? Gusto niyo silang paalisin dahil mabaho sila? Dahil mukha silang basurero?”
“Pwes, makinig kayo. Ang dalawang taong ito ang dahilan kung bakit ako nakatayo sa harap niyo ngayon.”
Itinuro ni Mark si Tatay Berto.
“Ang Tatay ko, namumulot ng bakal at bote sa Payatas araw-araw. Yung mga sugat sa kamay niya? Nakuha niya ‘yan sa paghahalukay ng basura para lang may pambili ako ng libro noong college. Yung sapatos niyang sira? Sampung taon na niyang suot ‘yan kasi yung perang pambili sana niya ng bago, ibinigay niya sa akin pang-tuition.”
Itinuro niya si Nanay Saling.
“Ang Nanay ko, naglalako ng basahan sa init ng araw. Ilang beses siyang hinimatay sa gutom dahil yung kakarampot na pagkain namin, ibinibigay niya pa sa akin. Tiniis nila ang init, ang ulan, ang baho, at ang pangungutya ng tao… para lang maging Engineer ako.”
Tumingin si Mark sa mga bisita na ngayon ay nakayuko na sa hiya.
“Kaya huwag niyong sasabihin na mabaho sila. Para sa akin, sila ang pinakamabangong tao sa mundo. Ang amoy nila ay amoy ng sakripisyo. Ang dumi sa katawan nila ay ang dumi na sinalo nila para manatili akong malinis.”
Lumingon si Mark sa Nanay niya. “Nay, ano yang nasa bayong?”
Nanginginig na binuksan ni Nanay Saling ang lumang bayong.
Wala itong lamang ginto o alahas.
Ang laman nito ay barya. Libo-libong piso na puro barya—piso, singko, diyes. Naka-plastic.
“Anak…” iyak ni Nanay Saling. “Pasensya ka na. Ito lang ang regalo namin. Inipon namin ‘to ng tatlong taon mula sa pangangalakal. Sabi namin ng Tatay mo, pandagdag man lang sa pambayad mo sa kasal. Alam naming kulang ‘to… pero ito lang ang meron kami.”
Bumagsak ang luha ni Mark. Kinuha niya ang bayong at niyakap ito na parang kayamanan.
“Sobra-sobra ‘to, Nay. Ito ang pinakamahal na regalo na natanggap ko.”
Sa sandaling iyon, ang bride na si Vanessa ay bumaba rin sa stage. Lumapit siya. Akala ng lahat ay magagalit siya.
Pero lumuhod si Vanessa sa harap ni Nanay Saling at Tatay Berto. Hinawakan niya ang maruruming kamay nila at nagmano.
“Tay, Nay… salamat po sa pagpapalaki ng maayos kay Mark. Huwag po kayong mahihiya. Welcome po kayo dito. Kayo ang VIP namin.”
Inakay nina Mark at Vanessa ang matatanda papunta sa Presidential Table. Pinaalis nila ang mga Congressman at Mayor na nakaupo doon.
“Dito kayo,” sabi ni Mark. “Kayo ang bida sa gabing ito.”
Ang mga bisita na kanina ay nandidiri, ngayon ay nagpupunas ng luha. Nagsitayuan sila at nagpalakpakan. Isang standing ovation hindi para sa yaman ni Mark, kundi para sa dakilang pagmamahal ng kanyang mga magulang.
Kumain sila nang sabay-sabay. Sinubuan ni Mark ang tatay niya. Inalagaan ni Vanessa ang nanay niya.
Nang gabing iyon, napatunayan ng lahat na ang tunay na karangalan ay hindi nasusukat sa ganda ng damit o bango ng pabango. Nasusukat ito sa mga kamay na handang dumumi at maghirap, maitaguyod lang ang pamilya. Ang “Beggar Couple” ay hindi mga pulubi sa gabing iyon—sila ang Hari at Reyna.
