INIMBITAHAN NIYA ANG DATING ASAWA SA KANYANG KASAL PARA IPAMUKHA ANG KANYANG YAMAN, PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG BUMABA ITO SA ISANG LUXURY CAR KASAMA ANG KAMBAL AT NAGBITAW NG SALITANG NAGPARALISA SA SEREMONYA
Si Marco ay isang lalaking lunod sa ambisyon. Iniwan niya ang kanyang asawang si Elena limang taon na ang nakakaraan noong nalaman niyang buntis ito. Ang katwiran niya: “Hindi ko kayang bumuhay ng pamilya. Pabigat kayo sa pangarap ko.”
Iniwan niya si Elena sa isang maliit na paupahang bahay, walang pera, at nagdadalang-tao. Tumakas si Marco papuntang Maynila, nagpalit ng numero, at kinalimutan ang nakaraan.
Sa loob ng limang taon, ginamit ni Marco ang kanyang itsura at galing sa pambobola para makaakyat sa lipunan. Nakilala niya si Sofia, ang nag-iisang anak ng isang senador. Mabilis niyang nakuha ang loob nito. Ngayon, ikakasal na sila. Ito na ang ticket ni Marco sa buhay na mayaman at makapangyarihan.
Pero hindi sapat kay Marco na manalo; gusto niyang ipamukha sa iba ang tagumpay niya. Hinanap niya ang contact ni Elena. Pinadalhan niya ito ng imbitasyon.
“Gusto kong makita niya kung ano ang sinayang niya,” pagmamayabang ni Marco sa mga kaibigan niya habang nag-iinuman. “Gusto kong makita siyang inggit na inggit habang pinapanood akong ikasal sa tunay na mayaman. Siguro losyang na ‘yun ngayon at namamalimos.”
Dumating ang araw ng kasal. Ginanap ito sa isang eksklusibong garden venue sa Tagaytay. Ang mga bisita ay puro pulitiko, artista, at negosyante.
Nakatayo si Marco sa altar, suot ang designer suit na nagkakahalaga ng daang libo. Hinihintay niya ang pagdating ni Elena. Inaasahan niyang darating ito na naka-jeep, suot ang lumang damit, at mukhang kawawa.
Maya-maya, nagkaroon ng bulungan sa entrance ng venue.
“Sino ‘yan?”
“Grabe, ang ganda ng sasakyan!”
Napatingin si Marco.
Isang kulay itim na Rolls-Royce Phantom ang pumasok sa driveway. Ito ang klase ng sasakyan na kahit ang Senador na tatay ni Sofia ay hindi afford. Huminto ito sa tapat mismo ng red carpet.
Bumaba ang driver na naka-uniporme at pinagbuksan ang pasahero.
Unang bumaba ang isang pares ng sapatos na Christian Louboutin. Sumunod ang isang babaeng napakaganda, suot ang isang red silk dress na simple pero halatang napakamahal. Ang balat niya ay makinis, ang buhok ay maayos, at ang leeg ay pinalamutian ng totoong diyamante.
Si Elena.
Pero hindi siya nag-iisa.
Bumaba rin ang dalawang batang babae—kambal. Mga nasa edad apat o lima. Nakasuot sila ng matching designer dresses at mukhang mga prinsesa. Ang mukha ng kambal… ay photocopy ni Marco.
Natulala si Marco. Nalaglag ang panga ng mga bisita. Mas mukha pang bride si Elena kaysa sa bride na nasa holding room.
Naglakad si Elena palapit sa entrance, hawak ang kamay ng kambal. Taas-noo. Walang bahid ng pagka-losyang.
Sinalubong siya ni Marco, pinapawisan ng malapot.
“E-elena?” nauutal na sabi ni Marco. “A-anong… anong ginagawa mo dito? At… at kaninong sasakyan ‘yan? Umupa ka ba para magpapansin?”
Ngumiti si Elena. Isang ngiting hindi umaabot sa mata.
“Inimbitahan mo ako, di ba?” sagot ni Elena. “Sabi mo gusto mong makita ko ang tagumpay mo. Kaya nandito ako.”
“Sino ang mga batang ‘yan?” tanong ni Marco, kahit alam na niya ang sagot dahil sa lukso ng dugo.
“Sila sina Mara at Clara,” sagot ni Elena. “Ang mga anak na tinawag mong ‘pabigat’ noon.”
Biglang lumabas ang bride na si Sofia mula sa dressing room dahil sa tagal ng seremonya. Nakita niya si Marco na kausap ang isang napakagandang babae at dalawang bata.
“Marco! Who is she?” mataray na tanong ni Sofia. “At bakit kamukha mo ang mga batang ‘yan?”
Nag-panic si Marco. “W-wala ‘to, babe! Yaya ko dati! Nagpapapansin lang! Paalisin na natin!”
Humarap si Marco kay Elena. “Umalis ka na! Hindi ka bagay dito! Bumalik ka na sa kung saang lungga ka galing! At huwag mong gamitin ang mga batang ‘yan para perahan ako!”
Tumawa nang mahina si Elena.
“Perahan?”
Naglabas si Elena ng isang dokumento mula sa kanyang mamahaling bag.
“Marco, hindi ako nandito para manggulo o humingi ng sustento. Mayaman na ako. Nagsumikap ako matapos mo kaming iwan. Isa na akong CEO ng sarili kong Export Company.”
Lumapit si Elena sa mukha ni Marco at bumulong, pero sapat para marinig ni Sofia at ng mga nasa unahan.
“Nandito lang ako para ibigay sa’yo ‘to—ang orihinal na kopya ng ating Marriage Contract na hindi pa napapawalang-bisa, at ang Warrant of Arrest para sa kasong Bigamy na isinampa ko kanina.”
Nanlaki ang mata ni Marco. “A-ano?”
“Oo, Marco,” sigaw ni Elena para marinig ng lahat. “Kasal pa tayo! Hindi ko pinirmahan ang peke mong annulment papers noon! At dahil kasal pa tayo, ang kasal na magaganap ngayon ay isang krimen!”
Nagkagulo ang mga bisita.
“You’re married?!” sigaw ni Sofia, sabay sampal kay Marco. “Sinabi mo sa akin na binata ka! Sinabi mo wala kang anak!”
“Babe, let me explain—”
“Huwag mo akong ma-babe!” tulak ni Sofia. “Daddy! Ipakulong mo ang lalaking ‘to! Manloloko!”
Dumating ang mga pulis na kanina pa palang nakaabang sa labas (na tinawagan ng abogado ni Elena).
“Mr. Marco Dalisay, inaaresto ka namin sa salang Bigamy at Abandonment of Minors,” sabi ng pulis habang pinoposasan si Marco sa harap ng lahat.
Habang kinakaladkad si Marco ng mga pulis, nakita niya si Elena at ang kambal. Nakatayo lang sila. Hindi galit, kundi payapa.
“Daddy, bad man,” sabi ng isa sa kambal.
Napaluha si Marco. Ang pamilyang tinapon niya… ang asawang inakala niyang kawawa… ay siya palang tatapos sa kanyang ambisyon.
Humarap si Elena kay Sofia.
“Pasensya na sa abala, Miss Sofia,” sabi ni Elena nang mahinahon. “Iniligtas lang kita sa isang lalaking walang bayag panindigan ang sarili niyang dugo.”
Tumalikod si Elena, hinawakan ang kamay ng kambal, at naglakad pabalik sa Rolls-Royce. Umalis sila nang may dignidad, habang si Marco ay naiwan sa putikan ng sarili niyang kasinungalingan. Ang kasal ay naging krimen, at ang “grand entrance” na inasahan niya ay naging grand exit ng kanyang kalayaan.
