BUMAHE AKO NG 12 ORAS PARA SA PANGANGANAK NG MANUGANG KO PERO PINALAYAS AKO NG ANAK KO DAHIL “FAMILY LANG DAW” ANG PWEDE — TATLONG ARAW ANG NAKALIPAS, TUMAWAG ANG OSPITAL TUNGKOL SA BILL, AT ITO ANG SAGOT KO NA DUMUROG SA KANILA
Ako si Aling Carmen. Isang biyuda, retiradong guro, at nakatira sa probinsya. Ang kaisa-isa kong anak na si Jason ay nakatira sa Maynila kasama ang asawa niyang si Melissa.
Nang malaman kong manganganak na si Melissa sa aming unang apo, halos hindi ako magkandaugaga sa tuwa. Kahit rayumin na ako, naghanda ako. Nagluto ako ng paboritong kakanin ni Jason. Bumili ako ng mga mamahaling lampin at damit ng baby gamit ang pensyon ko.
Sumakay ako ng bus. 12 oras na byahe. Masikip, mainit, at nakakahilo ang daan. Pero tiniis ko ang lahat. Ang nasa isip ko lang, Mahahawakan ko na ang apo ko.
Dumating ako sa St. Luke’s Hospital nang hapo, gutom, at may bitbit na malalaking bayong. Mukha akong probinsyana sa gitna ng magarang lobby ng ospital. Pero wala akong pakialam. Excited akong pumanik sa kwarto.
Tinawagan ko si Jason. “Anak, nasa lobby na ako. Anong room number?”
“Wait lang Ma, bababain kita,” sagot ni Jason. Parang hindi siya masaya.
Pagbaba ni Jason, hindi niya ako niyakap. Tiningnan niya ang mga dala kong bayong nang may hiya.
“Ma,” bungad niya. “Bakit ang dami mong dala? Nakakahiya sa mga tao.”
“Para sa apo ko ‘to, anak. At yung ulam, para sa inyo ni Melissa,” nakangiti kong sagot. “Tara na? Gusto ko nang makita si baby.”
Hinarang ako ni Jason. Yumuko siya at nagkamot ng ulo.
“Ma… ano kasi…” nag-alangan si Jason. “Kausap ko si Melissa kanina. Sabi niya… Family only lang daw muna sa kwarto. Gusto niya ng privacy.”
Natigilan ako. “Family? Anak, nanay mo ako. Hindi ba ako family?”
Lumapit si Jason at bumulong, para bang ayaw niyang marinig ng iba ang sasabihin niya, pero sapat para madurog ang puso ko.
“Ma, intindihin mo na lang. Si Melissa kasi… alam mo naman ‘yun. Masyadong maselan.”
Huminga siya nang malalim at sinabi ang totoo:
“Huwag ka nang magpumilit, Ma… Ang totoo niyan, she never wanted you here. Ayaw ka niyang makita. Na-i-stress daw siya sa’yo.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Pagod ako galing sa 12 oras na byahe. Gutom ako. At ito ang sasalubong sa akin?
Naalala ko lahat ng ipinadala kong pera para sa check-up ni Melissa. Ang pang-downpayment sa ospital na galing sa ipon ko. Ang pagpapa-aral ko kay Jason mag-isa. Lahat ‘yun, binalewala dahil lang ayaw sa akin ng asawa niya? At ang anak ko, walang bayag para ipagtanggol ako?
Tinitigan ko si Jason. Nakita ko sa mata niya na mas pinili niya ang asawa niya kaysa sa ina niya.
“Ganoon ba?” mahina kong sagot. Pinigil ko ang luha ko. “Sige. Pasensya na sa abala.”
Inabot ko ang mga bayong sa kanya. “Ibigay mo na lang ‘to sa mga guard o janitor. Uuwi na ako.”
“Ma, wag ka namang mag-drama,” inis na sabi ni Jason. “Umuwi ka na muna sa tita mo sa Quezon City. Tawagan na lang kita kapag okay na ang mood ni Melissa.”
Tumalikod ako at naglakad palabas ng ospital. Ang bigat ng dibdib ko ay mas mabigat pa sa mga dala ko kanina. Sumakay ako ng taxi papunta sa terminal ng bus. Umuwi ako sa probinsya nang gabing iyon din. 24 oras akong nasa byahe, pero ni dulo ng daliri ng apo ko, hindi ko nahawakan.
Pagdating ko sa bahay, umiyak ako hanggang sa makatulog. Kinaumagahan, nagising ako na may bagong desisyon. Kung hindi ako pamilya para sa kanila, pwes, paninindigan ko ‘yun.
Tinawagan ko ang bangko ko.
“Cancel my credit card authorization for St. Luke’s Hospital. Now.”
Tatlong araw ang lumipas.
Masaya sina Jason at Melissa sa ospital. Ipinost pa nila sa Facebook ang picture nila kasama ang baby at ang pamilya ni Melissa. Caption: “Our little family. So blessed.” Wala ako doon.
Dumating ang araw ng checkout.
Pumunta si Jason sa billing section. Kampante siya dahil alam niyang ibinigay ko ang credit card details ko noong admission bilang guarantor. Sabi ko noon, “Ako na ang bahala sa bill.”
“Sir,” sabi ng Cashier. “We have a problem. The credit card on file has been cancelled by the owner.”
“Ha? Imposible!” namutla si Jason. “Try it again!”
“Declined po talaga, Sir. You have an outstanding balance of $10,000 (approx. P500,000+ dahil sa Caesarean at private suite). Hindi po kayo makakalabas at hindi niyo maiuuwi ang baby hangga’t hindi settled ang bill.”
Nag-panic si Jason. Wala silang ganoong kalaking pera. Ang ipon nila ay naibili na ng mga luho ni Melissa.
Tinawagan ako ng Hospital Administrator dahil ako ang nasa contact person.
Nasa garden ako noon, nagdidilig ng halaman, nang mag-ring ang telepono.
“Hello, Mrs. Carmen?” sabi ng Admin. “Nandito po ang anak niyo sa billing. May shortage po na $10,000 sa bill. Na-decline po ang card niyo. Sabi po ng anak niyo, tawagan daw kayo para i-authorize ang payment.”
Rinig ko sa background ang boses ni Jason. “Ma! Sagutin mo! Ma, kailangan namin ng pera!”
Huminga ako nang malalim. Kalmado. Payapa.
“Hello, Ma’am,” sagot ko sa Admin.
“Yes, Mrs. Carmen. Ipo-process na po ba natin ang payment?”
“Hindi,” sagot ko nang malinaw.
“M-Ma?!” sigaw ni Jason sa background. “Ma, hindi kami makakalabas! Ano bang ginagawa mo?!”
Nagsalita ako nang sapat lang ang lakas para marinig ni Jason sa speaker phone.
“Pasensya na. Hindi ko pwedeng bayaran ‘yan.”
“Pero Ma’am, kayo po ang ina. Kayo ang guarantor,” sabi ng Admin.
“Nagkakamali kayo,” sagot ko. “Ang sabi ng anak ko noong nakaraang araw, ‘Family Only’ lang ang gusto ng asawa niya. At pinalayas nila ako dahil hindi daw ako kasali doon. Sinabihan ako na ‘She never wanted you here’.”
Tumahimik ang kabilang linya.
“Kaya bilang respeto sa gusto nila, hindi ako makikialam. Ang bill ng pamilya, dapat binabayaran ng Pamilya. Eh hindi naman ako Family, di ba? So, hindi ko sagot ‘yan. Good luck.”
Binaba ko ang telepono.
Nabalitaan ko na lang na kinailangan nilang isangla ang sasakyan ni Jason at ang mga alahas ni Melissa para lang makalabas ng ospital. Nagkautang-utang sila.
Ilang beses silang tumawag at nag-text, humihingi ng tawad.
“Ma, sorry na. Nadala lang kami ng emosyon.”
“Ma, gusto ka na makita ni baby.”
Hindi ko sila sinagot.
Mahal ko ang anak ko, pero kailangan niyang matuto. Ang pagiging pamilya ay hindi one-way street na lalapit ka lang kapag kailangan mo ng pera, tapos itataboy mo kapag ayaw mo na.
Sa ngayon, masaya ako sa probinsya. Ang $10,000 na dapat pambayad sa ospital? Ginamit ko para mag-travel sa Japan kasama ang mga amiga ko. Kung ayaw nila sa akin, edi huwag. May sarili akong buhay, at hindi ako magpapaka-martir para sa mga taong hindi marunong magpahalaga.
