NATANGGAL SA TRABAHO AT NABAON SA UTANG ANG MEKANIKO DAHIL IBINANGGA NIYA ANG FERRARI NG AMO NIYA PARA ILIGTAS ANG ISANG BATA — PERO NAGULAT ANG LAHAT NANG DUMATING ANG LIMANG LAMBORGHINI SA BAHAY NIYA PARA SUNDUIN SIYA
Si Mang Carding ay isang beteranong mekaniko sa “Elite Auto Works,” isang talyer na ang mga kliyente ay puro pulitiko at bilyonaryo. Kahit maliit lang ang sweldo, masaya si Carding dahil mahal niya ang mga sasakyan.
Isang araw, dumating si Mr. Chua, isang aroganteng negosyante na kilalang mainitin ang ulo. Dala nito ang kanyang bagong bili na Ferrari.
“Carding!” sigaw ni Mr. Chua. “I-test drive mo ‘to. May naririnig akong tunog sa makina. Ingatan mo ‘yan! Mas mahal pa ‘yan sa buhay mo at sa buhay ng buong angkan mo!”
Sumakay si Carding. Dahan-dahan niyang minaneho ang Ferrari sa kalsada para pakinggan ang makina. Maingat siya. Takot siyang magasgasan ito.
Habang binabaybay niya ang highway, biglang may tumawid na isang batang babae na naghahabol ng bola. Nasa gitna ito ng kalsada. Mabilis ang takbo ng Ferrari.
May dalawang pagpipilian si Carding:
-
Tumuloy nang diretso at sagasaan ang bata (pero walang gasgas ang kotse).
-
Kumabig pakanan at ibangga ang kotse sa poste (wasak ang kotse, pero buhay ang bata).
Sa loob ng split second, pinili ni Carding ang buhay.
SCREEECH! BLAG!
Kumabig siya. Bumangga ang Ferrari sa concrete barrier. Wasak ang unahan ng sasakyan. Usok at bubog ang lumipad.
Ligtas ang bata. Tumakbo ito palayo dahil sa takot sa ingay ng banggaan. Hindi na ito naabutan ni Carding.
Duguan ang noo ni Carding na lumabas ng kotse. Buhay siya, pero alam niyang tapos na ang buhay niya.
Pagbalik sa talyer (hatak ng tow truck ang Ferrari), halos patayin siya ni Mr. Chua.
“Tanga ka! Bobo!” sampal ni Mr. Chua kay Carding sa harap ng lahat. “Sabi ko ingatan mo! Sabi mo iniwasan mo ang bata? Nasaan ang bata?! Wala! Guni-guni mo lang ‘yun! Babayaran mo ‘to! 20 Million ang halaga nito!”
“Sir, maniwala kayo, may bata po…” iyak ni Carding.
“You’re fired!” sigaw ng Manager ng talyer. “At kakasuhan ka namin! Ibenta mo na lahat ng ari-arian mo, kulang pa ‘yan pambayad kay Mr. Chua!”
Nawalan ng trabaho si Carding. Kinumpiska ang kanyang maliit na ipon. Ibinenta niya ang kanyang tricycle at mga kagamitan. Pinalayas sila sa inuupahan nilang apartment at napilitang tumira sa isang barung-barong sa gilid ng ilog.
Lugmok na lugmok si Carding. Ang asawa niya ay umiiyak gabi-gabi dahil wala silang makain.
“Bakit ba kasi ako nagmalasakit?” sisi ni Carding sa sarili. “Sana hindi ko na lang iniliko. Edi sana may trabaho pa ako.”
Isang linggo ang lumipas.
Habang nagluluto si Carding ng tuyo sa labas ng kanilang barung-barong, naramdaman niyang yumanig ang lupa.
VROOOM! VROOOM! VROOOM!
Isang dumadagundong na tunog ng mga makina ang narinig sa buong squatters area.
Nagsigawan ang mga kapitbahay. “Hala! May mga sindikato!” “May mga artista!”
Tumingin si Carding sa makitid na kalsada. Nanlaki ang mata niya.
Limang magagarang sasakyan ang dumating. Hindi basta sasakyan.
Dalawang itim na Lamborghini.
Dalawang G-Wagon na puno ng bodyguards.
At sa gitna, isang kulay gintong Rolls Royce.
Huminto ang convoy sa tapat mismo ng barung-barong ni Carding.
Bumaba ang mga lalaking naka-itim na suit at may earpiece. Pinalibutan nila ang lugar.
Kinabahan si Carding. Ito na ba ‘yun? Ipapapatay na ba ako ni Mr. Chua dahil hindi ako makabayad?
Niyakap niya ang asawa niya. “Huwag kang lalabas,” bulong niya.
Bumukas ang pinto ng Rolls Royce.
Bumaba ang isang lalaking matangkad, may edad na, pero napakalakas ng dating. Siya si Don Alessandro, ang tinaguriang “King of Shipping Lines” sa Asya. Isang bilyonaryo na bihirang makita sa publiko.
Kasunod niyang bumaba ang isang batang babae na may benda sa tuhod.
Natigilan si Carding. Yung bata…
Naglakad si Don Alessandro palapit kay Carding. Ang mga kapitbahay ay nakanganga.
“Ikaw ba si Ricardo ‘Carding’ Dalisay?” tanong ng Don. Ang boses niya ay malalim at seryoso.
“O-opo, Sir… Parang awa niyo na po, wala po akong pambayad…” nanginginig na sagot ni Carding.
Biglang lumapit ang batang babae at yumakap sa binti ni Carding.
“Daddy! Siya po! Siya po ‘yung nagligtas sa akin!” sigaw ng bata.
Napatingin si Don Alessandro kay Carding. Unti-unting lumambot ang mukha ng bilyonaryo.
“Mr. Carding,” sabi ni Alessandro. “Ang batang iniligtas mo noong isang linggo… ay ang kaisa-isa kong anak na si Angela. Tumakas siya sa yaya niya para habulin ang bola. Nakita ko sa CCTV ng kalsada ang nangyari. Nakita ko kung paano mo piniling ibangga ang sarili mo para hindi siya masaktan.”
Napaluha si Carding. “Akala ko po… akala ko po magagalit kayo.”
“Magagalit?” tumawa si Alessandro nang mahina, pero may halong lungkot. “Kung hindi dahil sa’yo, nagluluksa ako ngayon. Ang Ferrari na nasira mo? Walang kwenta ‘yun kumpara sa buhay ng anak ko.”
Sumenyas si Alessandro sa kanyang assistant. Inabot nito ang isang briefcase.
“Nabalitaan ko ang ginawa sa’yo ni Mr. Chua,” sabi ni Alessandro. “Tinakot ka niya? Pinalayas? Kinashuhan?”
Binuksan ni Alessandro ang briefcase. Puno ito ng pera.
“Ito ay 5 Million Pesos. Paunang bayad pa lang ‘yan bilang pasasalamat.”
Halos himatayin si Carding.
“At tungkol kay Mr. Chua…” naglabas ng cellphone si Alessandro at tinawagan si Chua naka-loudspeaker.
“Hello? Don Alessandro! Napatawag po kayo?” sipsip na boses ni Chua sa telepono.
“Chua,” malamig na sabi ni Alessandro. “Ang mekanikong tinanggal mo at kinasuhan mo… siya ang nagligtas sa anak ko. Simula ngayon, tinatanggal ko na ang lahat ng shares ko sa kumpanya mo. At sisiguraduhin kong babagsak ang negosyo mo sa loob ng isang buwan kapag hindi mo inatras ang kaso ni Carding.”
“P-po?! Don Alessandro! H-hindi ko po alam! Sorry po! Iuurong ko na po! Babayaran ko pa po siya!” panic ni Chua.
Pinatay ni Alessandro ang tawag.
Tumingin siya ulit kay Carding.
“Huwag mong tanggapin ang pera ni Chua. Sa akin ka na magtatrabaho. Hindi bilang mekaniko, kundi bilang Head Fleet Manager ng mga sasakyan ko. Bibigyan kita ng bahay, kotse, at sweldong hindi mo kikitain sa buong buhay mo sa talyer na ‘yun. Dahil ang taong marunong magpahalaga sa buhay ng iba kaysa sa bakal, ay karapat-dapat sa lahat ng yaman.”
Napaluhod si Carding at humagulgol. Ang asawa niya ay lumabas at nakiyakap na rin.
Ang araw na akala niya ay katapusan ng mundo niya, ay naging simula ng bago niyang buhay. Ang limang kotseng nakapalibot sa kanya ay hindi simbolo ng panganib, kundi simbolo ng utang na loob ng isang amang handang ibigay ang lahat para sa taong nagligtas sa kanyang prinsesa.
