HINIYA NG MANAGER ANG ISANG BABAE SA LOOB NG BOUTIQUE DAHIL MUKHA DAW ITONG “BASAHAN” AT WALANG PAMBILI — PERO NAMUTLA ANG LAHAT NANG DUMATING ANG MGA GUARDS AT YUMUKO SA “PULUBI” BILANG RESPETO SA TUNAY NA MAY-ARI
Si Catherine ay kilala sa business world bilang ang “Iron Lady” ng Fashion Industry. Siya ang may-ari ng Catherine’s Luxe, ang pinakasikat at pinakamahal na clothing line sa bansa. Pero sa kabila ng kanyang yaman, hindi siya lumaki sa layaw. Galing siya sa hirap, kaya’t nanatili siyang simple.
Isang araw, galing si Catherine sa isang Relief Operation sa Marikina matapos ang isang bagyo. Namigay siya ng pagkain at damit sa mga nasalanta. Dahil dito, ang suot niyang puting t-shirt ay may mantsa ng putik, ang kanyang maong pants ay basa, at ang kanyang buhok ay medyo magulo dahil sa hangin at ulan.
Habang pauwi, naalala niyang kailangan niya ng gown para sa Charity Gala mamayang gabi. Ang pinakamalapit na branch ng Catherine’s Luxe ay nasa Makati.
“Manong, itabi mo muna dito sa mall,” utos niya sa driver.
“Ma’am, sigurado po kayo? Baka gusto niyong umuwi muna para magpalit? Medyo marumi po kayo,” nag-aalalang sabi ng driver.
“Wala nang oras, Kuya. Kukuha lang ako ng gown tapos aalis na tayo. At saka, store ko naman ‘yun. Sino ang magbabawal sa akin?” ngiti ni Catherine.
Bumaba si Catherine ng sasakyan at dumiretso sa kanyang boutique. Ang boutique ay napakaganda—marmol ang sahig, kristal ang chandeliers, at amoy lavender ang hangin.
Pagpasok niya, agad siyang hinarang ng isang babaeng naka-uniporme na puno ng makeup at mataray ang tingin. Siya si Glenda, ang Store Manager.
“Excuse me!” sigaw ni Glenda, sabay harang ng kamay sa mukha ni Catherine. “Saan ka pupunta?”
“Magandang hapon,” bati ni Catherine. “Titingin sana ako ng gown para sa—”
“Titingin?!” tawa ni Glenda nang malakas, dahilan para mapatingin ang ibang customer. “Ale, hindi ito ukay-ukay. Catherine’s Luxe ito. Alam mo ba kung magkano ang presyo ng isang butones dito? Mas mahal pa sa kidney mo!”
“Miss,” mahinahong sagot ni Catherine. “May pera naman ako. Gusto ko lang bumili ng—”
“May pera?” tinaasan siya ng kilay ni Glenda. “Barya? Naku, huwag mo akong lokohin. modus niyo ‘yan eh. Papasok kayo, magpapanggap na bibili, tapos magnanakaw! Guard! Guard! Bakit niyo pinapasok ang basurang ‘to?!”
Lumapit ang security guard ng mall, pero bago pa siya makalapit, isang Saleslady na nagngangalang Ana ang sumingit.
“Ma’am Glenda, huwag naman po,” pakiusap ni Ana. “Mukha naman pong mabait si Nanay. At saka, umuulan po sa labas. Baka gusto lang niyang sumilong o tumingin. Bigyan na lang po natin ng tubig.”
“Tumigil ka, Ana!” bulyaw ni Glenda. “Kaya hindi ka na-o-promote eh! Masyado kang malambot! Ang mga pulubi, hindi binibigyan ng tubig, pinalalayas ‘yan para hindi pamahayan ng germs ang store natin!”
Kumuha si Glenda ng isang bote ng Air Freshener at inisprayan si Catherine sa mukha at damit.
“Umalis ka na! Ang baho mo! Dumidikit ang amoy mo sa mga damit!”
Napapikit si Catherine dahil sa tapang ng spray. Pinunasan niya ang mukha niya. Sa tanang buhay niya, hindi pa siya nabastos ng ganito—at sa loob pa ng sarili niyang kumpanya.
“Sobra ka na,” sabi ni Catherine, naging seryoso ang boses. “Manager ka ba dito?”
“Oo! Bakit? Magsusumbong ka?” pang-iinsulto ni Glenda. “Go ahead! Tawagan mo ang may-ari! Ay wait, wala ka palang load. Gusto mo pahiramin kita ng piso?”
Nagtawanan ang ibang saleslady na sipsip kay Glenda. Si Ana lang ang lumapit kay Catherine at inabutan ito ng tissue.
“Nay, pasensya na po,” bulong ni Ana. “Umalis na lang po kayo bago kayo saktan ng guard. Ako na po ang humihingi ng tawad.”
Tinanggap ni Catherine ang tissue. “Salamat, hija. Anong pangalan mo?”
“Ana po.”
“Ana, tandaan mo ‘to. Ang kabutihan mo ang mag-aahon sa’yo.”
Pagkatapos ay hinarap ni Catherine si Glenda.
“Sabi mo tawagan ko ang may-ari? Sige.”
Kinuha ni Catherine ang kanyang cellphone mula sa bulsa ng kanyang maruming pantalon. Isang latest model na smartphone na ikinagulat ni Glenda.
Nag-dial si Catherine. Naka-loudspeaker.
Ring… Ring…
“Hello, Ma’am Catherine?” sagot ng nasa kabilang linya. Boses ito ng General Manager ng buong kumpanya na si Mr. Tan. “Nasaan po kayo? Hinihintay na po namin kayo sa Gala.”
“Mr. Tan,” sabi ni Catherine habang nakatingin nang diretso sa mata ni Glenda. “Nandito ako sa Makati Branch. May problema tayo. Mukhang hindi ako makakabili ng gown dahil… ‘mabaho’ daw ako at ‘basura’.”
“ANO?!” sigaw ni Mr. Tan sa telepono. “Sino ang nagsabi niyan?! Papunta na ako dyan! Nasa nearby building lang ako!”
Namutla si Glenda. Kilala niya ang boses na ‘yun. Boss niya ‘yun.
“S-sino kausap mo?” nanginginig na tanong ni Glenda.
“Ang boss mo,” sagot ni Catherine. “Na boss ko rin. O mas tamang sabihin… empleyado ko.”
Sa loob ng limang minuto, dumating ang isang convoy ng sasakyan sa harap ng mall. Bumaba si Mr. Tan kasama ang buong Board of Directors na nagkataong nasa area. Tumakbo sila papasok sa store.
Nang makita nila si Catherine na may putik sa damit at basa, haloshimatayin si Mr. Tan.
“Madam CEO!” sigaw ni Mr. Tan.
Lumapit ang lahat ng executives at yumuko sa harap ni Catherine. “Good afternoon, Madam! We are so sorry!”
Nalaglag ang panga ni Glenda. Ang tuhod niya ay nanghina at napaupo siya sa sahig. Ang babaeng inisprayan niya ng air freshener… ang babaeng tinawag niyang basura… ay si Catherine. Ang pangalang nakalagay sa sign ng tindahan. Ang may-ari ng lahat.
“Madam…” iyak ni Glenda, gumapang palapit sa paa ni Catherine. “Sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po pulubi kayo! Patawarin niyo ako!”
Tiningnan siya ni Catherine. Wala nang awa sa mata ng CEO.
“Glenda,” sabi ni Catherine. “Ang trabaho ng manager ay hindi lang magbenta ng damit. Ang trabaho mo ay irepresenta ang values ng kumpanya ko. Ang Catherine’s Luxe ay para sa lahat ng gustong gumanda, hindi para sa mga mapagmataas.”
“Bigyan niyo po ako ng second chance, Ma’am!”
“Binigyan kita ng chance kanina,” sagot ni Catherine. “Noong nakiusap ako na gusto ko lang bumili. Pero pinili mong mang-api.”
Bumaling si Catherine kay Mr. Tan.
“Mr. Tan, you know what to do. Fire her. I don’t want to see her in any of my branches. Blacklist her.”
“Yes, Madam,” sagot ni Mr. Tan. Kinaladkad ng mga guards si Glenda palabas ng mall, habang pinagtitinginan ng mga taong kanina ay tinatawanan ang “pulubi.”
Pagkatapos, lumingon si Catherine kay Ana, ang saleslady na nagbigay ng tissue. Nanginginig si Ana sa takot.
“Ana,” tawag ni Catherine.
“P-po, Ma’am?”
“Huwag kang matakot,” ngumiti si Catherine. “Ikaw ang tanging tao dito na tumingin sa akin bilang tao, hindi base sa suot ko. Dahil dyan…”
Hinubad ni Catherine ang suot niyang ID lace (na tinago niya sa bulsa kanina) at isinuot kay Ana.
“Simula ngayon, ikaw na ang bagong Branch Manager. At sagot ko na ang pag-aaral ng mga kapatid mo, kung meron man.”
Napaluha si Ana. “Ma’am… totoo po ba?”
“Oo. Kailangan ko ng manager na may puso. Congratulations.”
Nagpalakpakan ang mga tao sa store. Kumuha si Catherine ng isang pulang gown, nagbihis, at lumabas ng store bilang isang tunay na reyna—hindi dahil sa suot niyang gown, kundi dahil sa kanyang dangal at kabutihang loob.
At si Glenda? Nabalitaan na lang nila na nahihirapan itong maghanap ng trabaho dahil kalat na sa buong industriya ang ginawa niya sa may-ari ng Catherine’s Luxe. Natutunan niya sa mapait na paraan na huwag na huwag huhusgahan ang aklat, o ang tao, base sa pabalat nito.
