MATAPOS ILIPAT NG AMA ANG TITULO NG BAHAY SA KANYANG ANAK, PINALAYAS SIYA NITO AGAD — PERO NAGIMBAL ANG LAHAT NANG MATUKLASAN NA ANG “MAHIRAP” NA MATANDA AY MAY TINATAGONG 10 BILLION PESOS NA IMPERYO
Si Don Gustavo ay kilala sa kanilang lugar bilang si “Mang Gusting,” isang simpleng matanda na nakatira sa isang lumang bahay na bato sa probinsya. Ang suot niya palagi ay puting sando, kupas na shorts, at tsinelas na goma. Walang nakakaalam na sa likod ng simpleng pamumuhay na ito, siya ang nagtatag ng “Gustavo Land Incorporated,” isa sa pinakamalaking real estate conglomerate sa Asya. Nagretiro siya sampung taon na ang nakakaraan at iniwan ang pamamalakad sa kanyang mga pinagkakatiwalaang board members para mamuhay nang tahimik.
May kaisa-isang anak si Gustavo, si Eric. Si Eric ay lumaki sa luho (noong hindi pa nagtatago si Gustavo), pero naging gahaman at tamad nang mag-asawa kay Lara, isang babaeng ambisyosa na mahilig sa branded na gamit.
Isang araw, dumating sina Eric at Lara sa lumang bahay ni Gustavo. May dala silang folder.
“Tay,” malambing na bati ni Eric. “Kumusta na po kayo? Matanda na po kayo. Nahihirapan na kayong mag-maintain ng bahay na ‘to. Bakit hindi niyo na lang po ilipat sa pangalan ko ang titulo? Kami na po ni Lara ang bahalang magpa-renovate. Gagawin nating moderno, tapos dito na rin kami titira para maalagaan kayo.”
Napangiti si Gustavo. Matagal na niyang hinihintay na makasama ang anak. “Talaga ba, anak? Aalagaan niyo ako?”
“Oo naman, Tay!” sagot ni Lara, bagamat pilit ang ngiti. “Pirmahan niyo na po ito. Deed of Donation lang po.”
Dahil sa tiwala at pagmamahal, kinuha ni Gustavo ang ballpen. Nanginginig ang kamay na pinirmahan niya ang dokumento. Ang titulo ng lupa at bahay—ang huling ari-arian na nakapangalan sa kanya sa publiko—ay naipat na kay Eric.
“Salamat, Tay,” sabi ni Eric habang mabilis na kinuha ang folder.
Akala ni Gustavo ay yayakapin siya ng anak. Pero nagbago ang timpla ng mukha ni Eric at Lara.
“Honey, tapos na,” sabi ni Lara kay Eric. “Tawagin mo na ang driver.”
“Teka, saan tayo pupunta?” tanong ni Gustavo.
Tumingin si Eric sa ama nang walang emosyon. “Tay, masyadong masikip ang bahay na ‘to para sa ating tatlo. At saka, magpapagawa kami ni Lara ng swimming pool at home theater. Sagabal kayo dito.”
“Ano?” gulat na tanong ni Gustavo. “Pero ang usapan… aalagaan niyo ako.”
Tumawa si Lara. “Aalagaan? Tay, amoy lupa na kayo. Dagdag trabaho lang kayo sa akin. Naka-book na kayo sa ‘Golden Years Nursing Home’. Mura lang doon. Hatid ka na namin ngayon.”
“Eric! Anak!” sigaw ni Gustavo. “Pinalaki kita nang maayos! Ibinigay ko sa’yo ang bahay na ito! Paano mo nagawa ‘to?”
“Bahay lang ‘to, Tay. Lupa lang,” sagot ni Eric. “Wala naman kayong ibang pera. Palamunin lang kayo dito. Mabuti nga may matutulugan pa kayo sa nursing home.”
Kinaladkad nila si Gustavo palabas. Ibinato nila ang isang itim na trash bag na naglalaman ng kanyang mga lumang damit. Iniwan nila siya sa gate ng isang mumurahing nursing home na mukhang kulungan.
“Wag na wag kayong babalik sa bahay,” huling sabi ni Lara bago sila humarurot paalis.
Nakatayo si Gustavo sa ulan. Basang-basa. Ang puso niya ay durog na durog. Hindi dahil sa nawalan siya ng bahay, kundi dahil nalaman niyang ang anak niya ay walang pagmamahal sa kanya.
Kinuha ni Gustavo ang isang maliit na cellphone mula sa bulsa ng kanyang shorts—isang satellite phone na encrypted.
Tinawagan niya ang kanyang personal attorney at ang CEO ng kanyang kumpanya.
“Attorney,” sabi ni Gustavo, ang boses ay hindi na boses ng isang matanda, kundi boses ng isang makapangyarihang Emperor. “Activate Protocol Zero. At sunduin niyo ako. Ngayon din.”
Lumipas ang isang buwan.
Si Eric at Lara ay abalang-abala sa pagpaplano ng renovation. Gusto nilang gibain ang lumang bahay at magtayo ng mansion. Pero kailangan nila ng pera.
“Honey, kailangan natin ng 50 Million loan para sa construction,” sabi ni Lara.
“Don’t worry,” sabi ni Eric. “Isasanla natin ang lupang ito. Prime location ‘to. Siguradong approved agad tayo sa bangko.”
Pumunta sila sa Apex Imperial Bank, ang pinakamalaki at pinaka-eksklusibong bangko sa bansa. Dahil sa titulo ng lupa, nabigyan sila ng meeting sa “Chairman of the Board” dahil malaking kliyente daw ang may-ari ng lupa noon (si Gustavo, bagamat hindi nila alam).
“Good morning, Sir Eric, Ma’am Lara,” bati ng Bank Manager. “The Chairman is waiting for you sa Penthouse Boardroom.”
Excited na umakyat sina Eric at Lara. “Grabe, Honey. Chairman agad ang kausap natin. Ibig sabihin VIP tayo!”
Pagpasok nila sa Boardroom, nakita nila ang isang mahabang mesa. Sa dulo, may isang lalaking nakatalikod, nakaupo sa isang swivel chair, at nakaharap sa malawak na bintana na tanaw ang buong skyline ng Makati.
“Mr. Chairman,” bati ni Eric. “We are here for the loan using my father’s property.”
Dahan-dahang umikot ang upuan.
Ang lalaking nakaupo ay nakasuot ng Italian suit na nagkakahalaga ng kalahating milyon. May suot siyang Patek Philippe na relo. Ang buhok niya ay maayos at ang aura niya ay nakakatakot.
Pero ang mukha niya… kilalang-kilala nila.
“T-tay?!” sigaw ni Eric. “Anong ginagawa mo dito? Bakit ka… bakit ka naka-suit? Paano ka nakapasok dito?”
“Guard! Paalisin niyo ‘tong matandang ‘to!” sigaw ni Lara. “Impostor ‘yan!”
Pero sa halip na sumunod, yumuko ang mga bank executives at guards kay Gustavo.
“Good morning, Chairman Gustavo,” sabay-sabay nilang bati.
Tumayo si Gustavo. Nilapitan niya ang anak at manugang na ngayon ay nanginginig na sa gulat.
“Nagulat ba kayo?” tanong ni Gustavo. “Akala niyo ba ang ‘Mang Gusting’ na pinalayas niyo ay isang hamak na matanda lang?”
Naglabas si Gustavo ng isang portfolio.
“Ako si Don Gustavo Imperial. Ang may-ari ng bangkong ito. Ang may-ari ng Gustavo Land, Imperial Shipping, at Apex Energy. Ang net worth ko ay 10 Billion Pesos.”
Halos himatayin si Lara. Napaluhod si Eric.
“T-tay… mayaman ka?” nauutal na tanong ni Eric. “Bakit… bakit hindi mo sinabi? Bakit ka tumira sa lumang bahay na ‘yun?”
“Dahil gusto kong makita kung mamahalin niyo ba ako kahit wala akong pera,” sagot ni Gustavo nang may diin. “Gusto kong malaman kung aalagaan niyo ba ang ama niyo, o ang pera lang ang habol niyo. At nakuha ko na ang sagot.”
“Tay, sorry!” biglang iyak ni Lara, lumuhod at kumapit sa binti ni Gustavo. “Nagbibiro lang kami noon! Syempre mahal ka namin! Stress lang kami! Tay, iuwi ka na namin. Doon ka na sa mansion tumira! Di ba Eric?”
“Oo Tay! Papa-cancel ko na ang renovation! Ibalik natin sa dati!” dagdag ni Eric.
Tinabig ni Gustavo ang kamay nila.
“Huli na,” malamig na sabi ni Gustavo. “Noong gabi na pinalayas niyo ako sa ulan, noong tinapon niyo ako na parang basura… doon niyo pinatay ang ama niyo.”
Tumingin si Gustavo sa Bank Manager.
“Manager, reject the loan.”
“Yes, Sir.”
“At isa pa,” baling ni Gustavo kay Eric. “Ang lupang nilipipat mo sa pangalan mo? Basahin mo ang Fine Print sa likod ng Deed of Donation.”
Kinuha ni Eric ang dokumento. Binasa niya ang maliit na letra sa dulo.
“Ang donasyong ito ay magiging NULL AND VOID (walang bisa) kapag napatunayan na ang Donee (Eric) ay nagpakita ng ‘Ingratitude’ (kawalang utang na loob) o pagpapabaya sa Donor (Gustavo).”
Nanlaki ang mata ni Eric. “Ibig sabihin…”
“Ibig sabihin,” sabi ni Gustavo. “Binabawi ko na ang bahay. At dahil nasa akin na ang titulo, at ako ang may-ari ng bangko… Blacklisted na kayo sa buong Pilipinas. Wala kayong makukuhang loan, wala kayong matitirhan, at wala kayong makukuhang mana.”
“Guards,” utos ni Gustavo. “Ilalabas ang mga basurang ito. Nakakasira sila ng view.”
Kinaladkad ng mga guards sina Eric at Lara palabas ng building. Umiiyak, nagsisisigaw, at puno ng pagsisisi.
Bumalik si Gustavo sa kanyang upuan at tumingin sa bintana. Malungkot, pero payapa.
Nawalan siya ng anak, pero nalaman niya ang katotohanan. At sa huli, ginamit niya ang kanyang 10 Billion para magtayo ng pinakamagandang Foundation for Abandoned Elders, para siguraduhin na wala nang matanda ang mararanasan ang ginawa sa kanya ng sarili niyang kadugo.
