2 MINUTO BAGO ANG HABAMBUHAY NA PAGKAKAKULONG… ISANG JANITRESS ANG TUMAYO SA HARAP NG 200 TAO AT INILABAS ANG EBIDENSYANG NAKATAGO SA LOOB NG BASURAHAN NG C.R.
Ako si Dante. Isang simpleng driver ng pamilyang Mondejar.
Ngayong araw, nakatayo ako sa harap ng Judge. Nakaposas ang mga kamay at paa.
Ang kaso ko? Murder.
Pinagbintangan akong pumatay kay Ma’am Cecil, ang asawa ng amo kong si Don Gustavo.
Ang sabi ng mga pulis, ninakawan ko daw siya at pinatay nung nanlaban siya.
Puno ang korte. May 200 na tao—mga reporter, pamilya ni Ma’am Cecil, at ang amo kong si Don Gustavo na nakaupo sa unahan, umiiyak kunwari at naka-itim na suit.
Sa tingin ng lahat, isa akong halimaw.
Wala akong abogado na magaling. Public Attorney lang ang meron ako na halatang takot din kay Don Gustavo.
“Nasuri na ng korte ang lahat ng ebidensya,” sabi ng Judge habang inaayos ang kanyang salamin. “Ang nasasakdal na si Dante Santos ay napatunayang GUILTY sa kasong Murder.”
Bumagsak ang balikat ko. Tumingin ako sa pamilya ko na umiiyak sa likod.
Paalam na, bulong ko sa isip ko. Wala na tayong laban.
Tinaas ng Judge ang Gavel (martilyo).
“Ang parusa ay Reclusion Perpetua o habambuhay na pagkakakulong. I-uuwi na ang hatol sa loob ng—”
“SANDALI LANG PO! HUWAG NIYONG ITULOY!”
Isang matinis na sigaw ang umalingawngaw sa buong korte.
Tumigil ang kamay ng Judge sa ere.
Lahat ng tao—ang 200 na saksi, ang media, at si Don Gustavo—ay lumingon sa pinanggalingan ng boses.
Sa gitna ng aisle, may isang matandang babae.
Naka-uniporme ng Janitress. May bitbit pang mop at timba. Gusgusin. Payat.
Si Aling Ising. Ang tagalinis ng korte at dati ring labandera sa mansyon ng mga Mondejar.
“Sino ka?!” sigaw ng abogado ni Don Gustavo. “Guard! Palabasin ang babaeng ‘yan! Wala siyang karapatan manggulo sa sentensya!”
Hinawakan ng mga guard si Aling Ising. “Sorry po, Judge. Ilalabas na po namin.”
“HINDI!” sigaw ni Aling Ising habang nagpupumiglas. “Judge! Pakinggan niyo ako! Kapag kinulong niyo si Dante, magkakasala kayo sa Diyos! Inosente siya!”
Kumunot ang noo ng Judge. “Bitawan niyo siya. Manang, may dalawang minuto ka bago ko ibaba ang hatol. Anong sasabihin mo?”
Tumakbo si Aling Ising papunta sa witness stand. Nanginginig ang kamay niya. Puno ng takot ang mata niya habang nakatingin kay Don Gustavo.
“Judge… noong araw na namatay si Ma’am Cecil… nandoon ako sa mansyon. Naglilinis ako ng CR sa loob ng master’s bedroom.”
Tumawa si Don Gustavo. “Kasinungalingan! Walang tao sa kwarto kundi si Dante at ang asawa ko!”
“Nandoon ako!” giit ni Aling Ising. “Nagtago ako sa loob ng shower cubicle kasi narinig kong nag-aaway kayo! Takot na takot ako kaya hindi ako lumabas!”
Nagbulungan ang mga tao.
“Judge,” patuloy ni Aling Ising. “Narinig ko lahat. Narinig kong sinabi ni Ma’am Cecil na isusumbong ka niya sa pulis dahil sa illegal drugs business mo. Narinig ko kung paano mo siya sinampal. At narinig ko… kung paano mo siya binaril.”
“Objection!” sigaw ng abogado. “Hearsay! Walang kwenta ang sinasabi ng janitress na ‘yan! Gawa-gawa lang niya ‘yan para tulungan ang kapwa niya mahirap!”
Ngumisi si Don Gustavo. “Oo nga naman, Judge. Salita lang ‘yan laban sa ebidensya ng pulis. Baliw ang babaeng ‘yan.”
Yumuko si Aling Ising. Akala ko, tapos na. Akala ko, talo na naman kami.
Pero biglang may dinukot si Aling Ising sa bulsa ng apron niya.
Isang Digital Voice Recorder. Kulay itim. Maliit.
“Judge,” nanginginig na sabi ni Aling Ising. “Noong binaril ni Sir Gustavo si Ma’am Cecil, nahulog ni Ma’am ang recorder na ito sa sahig, gumulong ito papasok sa ilalim ng pinto ng CR kung saan ako nagtatago. Kinuha ko ito at itinago sa basurahan ng mga sanitary napkin para hindi makita ng mga pulis na bayaran ni Sir.”
Namutla si Don Gustavo. Parang naubusan siya ng dugo.
“I-Ibigay mo sa akin ‘yan! Akin ‘yan!” sigaw ni Don Gustavo, akmang susugod kay Aling Ising.
“GUARDS! RESTRAIN HIM!” sigaw ng Judge.
Hinawakan ng mga pulis si Don Gustavo.
“I-play mo ang recording, Manang,” utos ng Judge.
Itinapat ni Aling Ising ang recorder sa mikropono ng korte.
Pindot sa Play.
Katahimikan muna.
Tapos… narinig ng 200 tao ang katotohanan.
Boses ni Ma’am Cecil: “Gustavo! Itigil mo na ang pagbebenta ng droga! Sisirain mo ang pamilya natin! Kung hindi ka titigil, ako mismo ang pupunta sa NBI!”
Boses ni Don Gustavo: “Subukan mo, Cecil. Papatayin kita.”
Tunog ng sampal at kalabog.
Boses ni Ma’am Cecil: “Ahhh! Tulong! Tulong!”
BANG! (Putok ng baril).
Katahimikan.
Boses ni Don Gustavo (sa telepono): “Hello? Chief? Pumunta ka dito. Patay na ang asawa ko. Palabasin niyong si Dante ang gumawa. Lagyan niyo ng fingerprints niya ang baril. Bayad na kayo.”
TUMIGIL ANG MUNDO SA LOOB NG KORTE.
Yung 200 na saksi, napanganga.
Ang mga reporter, nagkagulo at nag-flash ng mga camera.
Si Don Gustavo, napaluhod sa sahig. Huli sa sarili niyang boses.
Dahan-dahang tumingin sa akin ang Judge.
“Dante Santos,” sabi niya. “Dahil sa bagong ebidensyang ito na nagpapatunay na frame-up lang ang lahat…”
Pinalo niya ang gavel nang malakas.
“Ang kaso laban sa iyo ay DISMISSED. You are free to go.”
Humarap ang Judge kay Don Gustavo.
“Mr. Gustavo Mondejar, inaaresto kita ngayon din para sa kasong Parricide at Obstruction of Justice. Walang piyansa!”
“Hinde!!!” sigaw ni Don Gustavo habang pinoposasan siya ng mga pulis—ang posas na dapat ay sa akin.
Habang kinakaladkad siya palabas, dinuduraan siya ng mga tao at tinatawag na demonyo.
Tinanggal ng guard ang posas ko.
Tumakbo ako kay Aling Ising. Niyakap ko siya nang mahigpit habang umiiyak kaming dalawa.
“Salamat, Nay Ising. Salamat po! Iniligtas niyo ang buhay ko!”
Hinaplos ni Aling Ising ang likod ko.
“Wala ‘yun, anak. Sabi ko sa sarili ko, kahit janitress lang ako, hindi ko hahayaang matalo ng dumi ng salapi ang linis ng katotohanan.”
Sa araw na iyon, hindi abogado, hindi pulis, at hindi mayaman ang naging bida.
Kundi isang Janitress na may tapang na linisin ang basura ng lipunan, dalawang minuto bago mahuli ang lahat.
WAKAS
