12 YEARS SIYANG NAGTIIS SA PANLOLOKO NG ASAWA NIYA AT NANATILING “PERFECT WIFE” — PERO SA KANYANG DEATHBED, BINULONG NIYA ANG SEKRETONG DUMUROG SA LALAKI: “ANG GAMOT NA INIINOM MO ARAW-ARAW… AKO LANG ANG MAY HAWAK NG LUNAS.”
Si Clara ang depinisyon ng isang martir na asawa. Sa loob ng 12 taon, alam niyang may ibang babae si Dante. Amoy niya ang pabango ng iba sa damit nito. Nakikita niya ang mga resibo ng motel sa bulsa nito.
Pero hindi nagalit si Clara. Hindi siya nag-iskandalo.
Sa halip, naging mas maasikaso siya. Ipinagluluto niya si Dante ng paborito nitong pagkain araw-araw. Siya ang nagtitimpla ng kape nito sa umaga at nagbibigay ng “special vitamins” sa gabi para daw lumakas ang resistensya nito.
“Ang swerte ko sa’yo, Clara,” laging sinasabi ni Dante habang tinatanggap ang baso ng tubig at tableta mula sa asawa. “Ikaw ang the best.”
Sa likod ng ngiti ni Dante, natutuwa siya dahil tanga ang asawa niya. Nagagawa niya ang lahat ng gusto niya—may pera, may magandang bahay, may perfect wife, at may mga girlfriend pa sa labas.
Hanggang sa nagkasakit si Clara. Isang malubhang sakit na mabilis na kumalat sa katawan niya.
Nang malapit nang malagutan ng hininga si Clara sa ospital, umiyak si Dante. Pero sa loob-loob niya, nagdiriwang siya. Sa wakas, isip niya. Malaya na ako. Makukuha ko na ang life insurance niya at maipapasok ko na si Nicole sa bahay.
Hinawakan ni Dante ang kamay ni Clara. “Mahal, huwag mo akong iiwan…” drama niya.
Seninyasan siya ni Clara na lumapit. Mahina na ang boses nito. Gusto niyang ibulong ang huling bilin.
Inilapit ni Dante ang tenga niya sa bibig ng asawa.
“Dante…” bulong ni Clara, malamig at tuyo ang boses.
“Ano ‘yon, Mahal?”
“Alam ko…” sabi ni Clara. “Alam ko ang lahat. Ang 12 years. Si Nicole. Si Jessica. Si Bea. Alam ko ang bawat panloloko mo.”
Nanlaki ang mata ni Dante. Aatras sana siya pero mahigpit ang hawak ni Clara sa kamay niya.
“Pero huwag kang mag-alala,” patuloy ni Clara, at sa pagkakataong ito, sumilay ang isang nakakatakot na ngiti sa namumutla niyang labi. “Hindi ako galit. Kaya nga inalagaan kita. Kaya nga… gabi-gabi kitang pinapainom ng gamot.”
“G-Gamot?” utal ni Dante. “Vitamins ‘yon…”
“Hindi vitamins ‘yon, Dante,” bulong ni Clara na parang simoy ng hangin galing sa impyerno. “Isang uri ‘yon ng mabagal na lason. Walang lasa. Walang amoy. Hindi madidetect ng doktor hangga’t hindi pa malala.”
Naramdaman ni Dante ang panlalamig ng buong katawan niya. Bumilis ang tibok ng puso niya.
“Sa loob ng 12 taon, binibigyan kita ng lason… at tuwing umaga, sa kape mo, hinahaluan ko ‘yon ng antidote o lunas para manatili kang buhay. Ako lang ang nakakaalam ng tamang timpla para mabuhay ka.”
Pumiyok ang heart monitor ni Clara. Bumabagal na ang tibok ng puso niya.
“Ngayong mamamatay na ako…” huling bulong ni Clara, habang tumutulo ang luha sa mata ni Dante—hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa matinding takot.
“Wala nang magtitimpla ng kape mo bukas. Wala nang magbibigay ng lunas sa’yo. Good luck, Dante. Magkita tayo sa impyerno.”
Tooot………….
Diretso na ang linya sa monitor. Patay na si Clara.
Nabitawan ni Dante ang kamay ng asawa. Napahawak siya sa lalamunan niya. Bigla siyang nakaramdam ng paninikip ng dibdib. Imagination lang ba ito? O nagsisimula na ang epekto ng lason ngayong wala na ang antidote?
Sumigaw si Dante. “Doktor! Tulungan niyo ako! May lason ako! Tulong!”
Pero walang naniwala sa kanya. Ang tingin ng mga nurse at doktor ay nababaliw lang siya sa sobrang lungkot sa pagkawala ng asawa. “Sir, calm down. Stress lang ‘yan,” sabi ng doktor.
Walang nakahanap ng lason sa katawan niya dahil undetectable ito. Pero araw-araw, unti-unting nanghina si Dante. Unti-unting sumakit ang bawat kalamnan niya.
Nabuhay siya ng ilang buwan pa—buwan ng matinding takot, paranoia, at sakit—habang hinihintay ang kamatayang inihanda ng kanyang “perfect wife.” Ang kanyang kalayaan ay naging kanyang kulungan. At ang kanyang panloloko ang naging mitsa ng kanyang dahan-dahang pagtatapos.
